De verslagen man

kiteloop

Als beoefenaars van de kite-sport stroomt er extreem bloed door onze aderen. Een honger naar spanning en gevaar; het hart moet harder kloppen en de adrenalineproductie moet omhoog. Het houdt niet op bij vliegen over het water, er is veel meer, ook tijdens deze koude wintermaanden. Echter, heeft onze winter niet meer te bieden dan regen en ijzel. Ik besluit daarom naar Oostenrijk te trekken, de echte winter in.

Vorige week vertrok ik om na een aantal jaar eindelijk weer wat gekristalliseerd water onder m’n plank door te laten glijden. Eenmaal in de bergen kan ik maar 1 ding: genieten. Genieten van de droge lucht, de witte schoonheid en het gevoel van immense nietigheid. Daar waar de wind en golven dat soms laten weten bij het kitesurfen, doen de reusachtige bergtoppen me beseffen wie hier nu eigenlijk de baas is.

Die baas, dat ben ik zeker niet; ik heb hier niets te zeggen. Naast moeder natuur brengt helaas ook mijn materiaal mij terug naar deze realiteit. Na een prachtige trip door een bijna verlaten gebied, stukjes verse sneeuw ons onaangetast aangeboden, is het gedaan met de pret. Terug op de piste breekt mijn voorste binding af, een behoorlijke klap als gevolg. Al lang blij niet de afgrond ingerold te zijn, laat ik m’n medegenieters licht lachend weten dat ik weer eens de pineut ben en besluit rustig naar beneden te lopen. Al snel drijft de adrenaline weg en begint een pijn in mijn rug toe te nemen. Eenmaal beneden neem ik de bus terug en kan ik de rest van de avond uitrusten.

De volgende ochtend sta ik weer op de berg, weliswaar met de insteek het rustig aan te doen. Alles lijkt vloeiend te verlopen, zij het niet dat een onkundige skiër dezelfde route besluit te nemen. In zijn rechte weg naar beneden weet hij mij op volle snelheid te raken, ik duikel achterover op mijn rug en glijd de rest van de piste achterstevoren af. Naar lucht happend en stijf van de adrenaline kom ik eindelijk tot stilstand en vervolg ik moeizaam mijn weg, van de skiër niets meer te zien. Eindstand: een ongekende rugpijn en de rest van de dag niets anders doen dan een pijnloze ligpositie zoeken.

Nog geen 20 uur later staat mijn vlucht naar Nederland gepland en spiek ik stiekem op de weersvoorspelling. Storm! Een flinke bak zuidwest komt de volgende dag langs mijn homespot geblazen. Eenmaal terug op de thuisbasis stroomt mijn whatsapp over van berichten voor de volgende dag; wie gaat waar en hoe laat het water op?! Gefrustreerd smijt ik m’n telefoon in de hoek, ik wil het niet weten. Mijn drang naar het extreme heeft me de das om gedaan en als verslagen man moet ik de dag op de bank doorbrengen. Waarom kan ik toch niet gewoon voldoening halen uit het breien van prachtig stel sokken?