Kitesurfinstructeur, een eenzaam bestaan

kitesurf-chick

Omringt en aanbeden door beachbabes en blonde surfgodinnen, dat is wat er van ons leventje als kitesurfinstructeur verwacht wordt. Alleen maar feesten, dansen en lachen met allemaal mooie mensen. Zelf zijn we het er honderd procent mee eens, maar is de werkelijkheid ook echt zo?

Ja. Het enige echte antwoord, ik zal er niet omheen draaien. Als instructeur ben je nu eenmaal stoer en kijken de meeste mensen, veelal mooie vrouwen, tegen je op. Er hangt nog steeds een stereotype beeld rondom de surfwereld en die houden we maar al te graag in stand. Mooie gespierde mannen met lang blond haar en een totaal onbenul van tijd. De natuur bepaalt onze werktijden; waait het niet dan zijn we vrij. Zodra de zon onder gaat is het gedaan met de lessen en is het tijd voor alcohol en vrouwen. Geweldig. Zit er dan helemaal geen addertje onder het gras? Ik ben bang van wel.

Er is een groot verschil tussen de Nederlandse instructeur en die in een tropisch paradijs. In ons koude kikkerlandje mag je ten eerste de hele dag in een neopreen pantserlaagje rond waggelen. Dan is het eigen wetsuit niet zozeer het probleem, die van de vrouwelijke leerlingen echter wel. Daar waar de dames op een warm eiland in slechts een bikini rond paraderen, zijn ze hier in eenzelfde neopreen laag als wij verwikkeld. Daar gaat het mannenhart niet bepaald sneller van kloppen, uitzonderingen daargelaten.

Daarnaast lijken de door natuur bepaalde werktijden ideaal, zeker door de ogen van de kantoornerd. Niets is minder waar. Zodra de wind tot stilstand is gekomen, wordt ineens die enorme administratieve stapel zichtbaar. Die berg papieren die we al weken voor ons uit hebben geschoven, want ja, het waaide dus er moest gekite en geïnstructeurd worden. Nu betekent dat overuren en dagen achter het bureau de financiën op orde brengen.

Zo vinden we ons uiteindelijk eenzaam en alleen op ons mini kantoor, vaak een simpele keukentafel, weg zwijmelend bij een overdreven mooi en stoer kitesurffilmpje. Die papieren stapel wordt er niet bepaald kleiner op en de dansende beauties zijn dan nergens meer te vinden. De feestjes, het dansen en alle mooie mensen zijn ineens verdwenen en de aanbeden instructeur blijft als enige over. Eigenlijk zijn wij dus ook gewoon hele simpele, eenzame wezens die best wat extra liefde kunnen gebruiken. En dan vooral van wat blonde surfgodinnen natuurlijk.

Dylan Kipbanaan