Winterglimlach

Winterglimlach

Er zijn van die dingen die je liever niet doet, maar de keus je niet gegund is. Kitesurfen bezit helaas ook één van die dingen. Leuk toen ik de sport leerde kennen, maar ondertussen uitgegroeid tot een verschrikking, zeker in deze koude wintermaanden. Toen echter, was het een compleet nieuwe wereld. Ik voelde me een ontdekkingsreiziger in de wereld van de vliegers.

Zeven jaar terug alweer, de eerste keer dat ik aan een kite mocht hangen. Lang geleden, maar vers in het geheugen. De vrijheid, het water, het lachen, het bier, en bovenal, het bodydraggen. Voor het eerst aan de 4-lijner, geen idee waar ik mee bezig was; foto’s leveren daar nog uitstekend bewijs van. Ik bewoog me aan een vlieger als ongeleid projectiel door het water. Prachtig dat het was, niets kon die grijns van mijn kop wissen.

Helaas is dat tegenwoordig wel anders. De Noordzee verandert deze maanden in een vrieskist, of je er als een in neopreen gerolde pinguïn bijloopt of niet. Door het water heen baggeren op zoek naar je board is zeker geen pretje. Dan zorg je toch gewoon dat je niet in het water valt, zou je zeggen, met zeven jaar ervaring moet dat geen probleem zijn. Ja, theoretisch een prima oplossing. De praktijk is echter anders.

Na al die jaren over het water zweven is van links naar rechts varen een saai riedeltje geworden. Ik wil harder, hoger, verder, ik wil meer. En het kan, want juist in die wintermaanden is het mierennest redelijk uitgelopen. Daar waar je in de zomer zigzaggend heen en weer moet varen, kun je nu een driedubbele S-loop gooien en nog niemand in de weg zitten. Daar moet gebruik van worden gemaakt.

Niet dat ik die driedubbele S-loop durf te proberen, van dat idee ben ik allang afgestapt. Mijn doelen zijn tegenwoordig iets beter haalbaar, althans, daar geloof ik zelf maar al te graag in. De volgende stap lijkt logisch en die nieuwe trick moet ik in een sessie kunnen landen. Meestal is dat verkeerd gedacht. De wind is net niet goed, het water te choppy, je kent ze wel; laffe smoesjes die je jezelf en je vrienden wijsmaakt, het ligt nooit aan jezelf. Dat bodydraggen wordt echter wel verdomd irritant en het water veel te koud. Uiteindelijk eindig ik chagrijnig op de bank en mag niemand me storen.

Dit jaar heb ik besloten het anders aan te pakken. In de winter is mijn wetsuit nu eenmaal dikker, spieren stijver en het water koud. Laten we daar maar gewoon vrede mee hebben. Ik laat die nieuwe trucjes maar voor die mooie trip naar een tropisch oord en ga lekker gek doen in de golven, heel misschien een kiteloop trekken, maar vooral genieten van de vrijheid. Als die grijns van zeven jaar geleden weer terug op mijn gezicht verschijnt, zal ik één keer een nieuwe trick proberen en je zal zien, dit keer land ik hem wel. En zo loop ik de rest van de dag met een glimlach van hier tot Aruba op mijn gezicht. Moet je ook eens proberen!

Dylan Kipbanaan